مىخواند . و كسى كه در اين مسجد ، چنان كه خدا مىخواهد ، دعا كند ، خداوند حاجتهاى او را روا كرده ، روز قيامت او را به جايگاه بلندى در مرتبهء ادريس بالا مىبرد و از گرفتارى دنيا و مكر دشمنانش رها مىشود . در بحار الأنوار و وسائل و جز آن دو با ذكر سند به نقل از عمار يقظان روايت شده كه گفت : گروهى نزد امام صادق ( ع ) حضور داشتند و در ميان آنان مردى بود كه به او ابان بن نعمان مىگفتند ، امام فرمود : كدام يك از شما دربارهء عمويم زيد بن على آگاهى داريد ؟ آن مرد گفت : من ، خدا به تو جزاى خير دهد . فرمود : چه شناختى از او دارى ؟ گفت : شبى نزد زيد بوديم ، وى گفت : آيا مايل هستيد به مسجد سهله برويم ؟ آن گاه همراه وى به مسجد رفتيم و چنان كه گفته بود سعى بسيار در عبادت داشت . امام صادق ( ع ) فرمود : مسجد سهله خانهء حضرت ابراهيم ( ع ) بود كه از آن‌جا به نزد قوم عمالقه رفت و همچنين خانه حضرت ادريس ( ع ) بود كه در آن خياطى مىكرد . در اين مسجد سنگ سبز ، شمايل پيامبران و اقامتگاه سوار ( حضرت خضر ( ع ) ) قرار داشت ، سپس فرمود : اگر عمويم زيد هنگام خروج به اين مسجد مىآمد و در آن نماز مىخواند و به خدا پناه مىبرد ، خداوند بيست سال او را پناه مىداد ، و هر گرفتارى كه به آن مسجد آيد و بين نماز مغرب و عشا در آن نماز بخواند و دعا كند ، خداوند گرفتارى او را بر طرف مىكند . با ذكر سند به نقل از ابى بصير از امام صادق ( ع ) روايت شده كه فرمود : اى ابا محمد ! گويا مىبينم كه امام زمان ( ع ) به همراه اهلبيتش وارد مسجد سهله مىشوند ، گفتم : منزل امام آن‌جاست ، فرمود : بله ، آن‌جا منزل حضرت ادريس ( ع ) نيز بوده است و هيچ پيامبرى به رسالت برانگيخته نشد مگر اين كه در آن مسجد نماز خواند ؛ كسى كه در آن مسجد اقامت كند گويا در خيمه پيامبر ( ص ) اقامت كرده است ، همه مؤمنان در آرزوى زيارت آن مسجد هستند و در هر شبانه‌روز ، ملائكه به اين مسجد پناه آورده ، به عبادت خدا مىپردازند ، اى ابا محمد ! اگر من مانند شما نزديك مسجد بودم ، همهء نمازهايم را در آن مسجد مىخواندم و هنگامى كه امام زمان ( ع ) قيام كند ، براى خداوند ، پيامبرش و ما از دشمنان انتقام مىگيرد . در كتابهاى مذكور و كافى به صورت مسند به نقل از ابى عبد اللّه بن ابان روايت شده كه